Jajaeight

mooodykit:

Bawat tayo may kanya-kanyang talino, may kanya-kanyang ganda at may kanya-kanyang opinyon sa mga bagay-bagay. Pero paano nga ba mag-isip ang halos lahat ng mga tao sa panahon ngayon?

Sino sa dalawa ang masasabi mong mas mahirap? Ang taong ubod ng yaman pero hindi masaya sa pamilya? O ang taong may kumpleto at masayang pamilya pero wala namang kaya? Marahil ang iba literal nilang tinitignan ang yaman ng tao tulad ng pera, pagmamay-ari at kung anu-ano pang mga materyal na bagay. Pero ang iba, mas binibigyan nila ng halaga ang hindi mababayarang yaman, ang kanilang pamilya. Ikaw? Ano sa tingin mo ang dapat mong pahalagahan? Ang mga luho mo na sa isang iglap eh maaaring mawala? O ang mga taong nakapaligid sa ‘yo na maaari mong lapitan kapag may pinagdaanan ka? Halos lahat siguro tayo ay pinagbabasihan ang mga materyal na bagay ng iba. Pero kailan natin maiisip na hindi yun ang dapat mas bigyan natin ng halaga?

Masasabi mo bang pangit ang isang tao kapag hindi nanalo sa isang beauty contest? Masasabi mo rin ba na mahirap ang isang tao kapag walang laptop, bagong gadgets at kung anu-ano pa?

Paano nga ba tayo mag-isip? Kapag nakaside ang bangs at all black ang suot, emo na? Kapag hindi latest ang gamit na cellphone, mahirap na? Kapag sa public school nag-aaral, bobo na? Kapag hindi sa village nakatira, squatter na? Kapag may bagong kaibigan, dapat kung ano sila ganun ka din? Mga tao nga naman kung mag-isip. Parang bawal maging simpleng tao ano? Parang dapat nakaaangat ka din. Eh papaano kung hindi? Hindi ka na maaaring makisalamuha sa kanila?

Minsan sa pagiging makitid magisip ng isang tao ay halos hindi na niya maunawan at maintindihan ang totoo at dapat niyang makita sa isang bagay. Nasisilaw tayo sa mga bagay na hindi dapat pagtuunan ng atensyon at nagpapadala sa mga nararamdaman at pagpilit ng gusto ng ibang tao.

Ikaw? Paano ka nga ba mag-isip?

beben-eleben:

Kasi masaya ka dahil mahal mo siya.

Sabi sa census may 11 milyon na tao sa Metro Manila. Pano mo malalaman na nahanap mo na yung taong para sayo? Maaring nakita mo na siya pero yumuko ka para magsintas. Maaring nakatabi mo na siya pero lumingon ka para tingnan ang traffic lights. Maaring nakasalubong mo na siya pero humarang yung pedicab.

May mga maswerteng tao na nahanap na yung taong para sakanila. May mga taong patuloy na naghahanap at may iba na sumuko na. Pero yung pinakamasaklap, e yung na sayo na pinakawalan mo pa.

‘Yung feeling na sobrang komportable na kayo sa isa’t isa, nagkukulitan, nag-aasaran, ‘yung alam mo na talagang close na kayo? Ang saya isipin noh? Pero minsan hindi healthy. Sa sobrang komportable niyo hindi na kayo aware sa nararamdaman ng bawat isa, nakakasakit ka na pala hindi mo pa alam. Sa sobrang close niyo, hindi niyo na maintindihan bawat isa. ‘Yung tipong paulit-ulit nalang ‘yung mga nangyayare? Sanay kana kumbaga. Isipin niyo kapag sobrang lapit niyo sa isa’t isa, makikita niyo ba parehas kung ano ang problema? Maiintindihan niyo ba ‘yung bawat isa? Hindi, kasi pangungunahan ng mga emosyon.. galit, tampuhan, sumbatan. Kaya sa huli, madalas ang nagiging desisyon mag-iiwanan nalang at iisipin na ‘yun ang magandang solusyon.

Sumubok ka ng iba para hindi nalang paulit-ulit ‘yung nangyayari. ‘Yung kakaibang gimik para sa inyong dalawa. Para hindi kayo magsawa sa isa’t isa. 

Minsan kasi kahit gaano na kayo ka-close, kailangan at kailangan pa rin ng space. Space ng bawat isa para tignan kung ano nga ba ‘yung problema at kung an pa pwedeng iimprove niyo para sa inyong dalawa. At kahit close na talaga kayo, minsan kailangan niyo pa rin maramdaman na “nami-miss” niyo ‘yung bawat isa.